แด่เทอสุดที่รัก
คงเพราะคำว่าพรหมลิขิตที่ทำให้ผมได้รู้จักเทอ จากคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนได้พบกันเพียงผ่านๆ
จากคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคที่เทอถามผมเพื่อไขข้อข้องใจของเทอ ผมรู้สึกสนใจเทอจนสุดท้ายผมก้อหลงรักเทอ
หลังจากเราเริ่มสนิทกันจนยอมรับว่าเรามีใจให้แก่กัน เราก้อตกลงคบกันพร้อมกันวาดฝันอนาคตกันไว้
เราโทรคุยกันทุกวัน พร่ำพรอดความรักให้แก่กัน คิดถึงความฝันของเราร่วมกัน ทุกวันเต็มไปด้วยความหวัง
แต่ตอนนี้เทอได้จากผมไปเสียแล้ว จากไปตลอดกาล ด้วยสาเหตุที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน
มันรวดเร็วและรุนแรงจนผมยังคิดไม่ถึงว่าจะเป็นไปได้ เทอคนที่ผมรักจนสุดหัวใจได้จากผมไปอย่างไม่มีวันกลับ
ผมไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดมากมายขนาดนี้มาก่อน หากเปลี่ยนแปลงได้ ผมยอมให้เทอบอกลาผมด้วยการเลิกกันยังดีเสียกว่า
อย่างน้อยเทอก้อยังมีชีวิตอยู่
จากนี้ไป ไม่มีอีกแล้วเสียงโทรจากเบอร์ของเทอ ไม่มีอีกแล้วคำพูดที่เคยพร่ำบอกว่าจะดูแลกันและกัน
ไม่มีอนาคตที่เราเคยวาดไว้ด้วยกัน ไม่มีความหวังอะไรอีกแล้ว
แด่เทอสุดที่รักของผม คนึงนิต
เพิ่งรู้ว่าเหนื่อยแค่ไหน
ที่ต้องใช้ชีวิตลำพัง
ฟ้าทุกเช้ามันอ้างว้าง
ตั้งแต่เธอจากไป
ชีวิตต้องเดินก็รู้
แต่ไม่รู้จะเดินเพื่อใคร
ดาวบนฟ้าคว้ามาได้
ใครจะร่วมชื่นชม
ยามค่ำคืนยังยืนมองขอบฟ้า
เธอสบตากับฉันบ้างหรือเปล่า
คิดถึงเธอ คนที่ดีที่สุด
ถึงแม้ได้พูดในวันที่มันสาย
ยังคงรักเธอ เธอได้ยินฉันไหม
อยู่แห่งไหน หัวใจมีแต่เธอ
เพิ่งรู้ว่ากอดมันหวาน
เมื่อเธอนั้นไปไกลลับตา
ใช้ทั้งสองมือไขว่คว้า คงไม่มีค่าใด
ห้องน้อยของเธอกับฉัน ที่วันนั้นมันดูแคบไป
เพิ่งจะรู้มันกว้างใหญ่ เกินจะนอนคนเดียว
ยามค่ำคืนยังยืนมองขอบฟ้า
เธอสบตากับฉันบ้างหรือเปล่า
คิดถึงเธอ คนที่ดีที่สุด
ถึงแม้ได้พูดในวันที่มันสาย
ยังคงรักเธอ เธอได้ยินฉันไหม
อยู่แห่งไหน หัวใจมีแต่เธอ
คิดถึงเธอ...คนที่ดีที่สุด...
ถึงแม้ได้พูด ในวันที่มันสาย
ยังคงรักเธอ...เธอได้ยินฉันไหม...
อยู่แห่งไหน หัวใจมีแต่เธอ
...ได้ยินไหม...คิดถึงเธอ...
